Börte Ujine’e Ağıt

Mavi göğün altında nice ordu yürüttüm ben,
demiri eğdim, dağları geçtim, nehirleri susturdum.
Ama sen, Börte…
Bir adamın içindeki fırtınayı dizginleyen tek yurttun.

Atlarım geceyi döverken nal sesleriyle,
ben her dönüşte senin adını rüzgâra bıraktım.
Çünkü savaş ganimet verir,
ama insanın kaybettiği huzuru geri vermez.

Seni aldıklarında yalnız bir kadın götürmediler benden,
ocağımın ateşini, yarınlarımı, soyumu da sürüklediler.
Bu yüzden kılıcım yalnız intikam için değil,
sana kavuşan yol için çekildi.

Ben han oldum, cihan önümde eğildi derler—
oysa bilmezler;
bir adam önce sevdiğinin gözlerinde hükümdar olur.

Ey Börte Ujin,
eğer gök bana bir yurt verdiyse,
ben onun en sıcak köşesini
senin sessizliğine kurdum.