Dev Aynası Büyüsü

Dev aynası büyüsü

Dev aynası kavramını bilmeyen yoktur. Ben ilk kez İzmir’de, henüz altı yaşındayken karşılaştım onunla. Bir baktım, küçücük bedenim devleşmiş ürkek bir çocuk bakışıyla şaşkınlıkla izledim kendimi. O an, dev aynasının büyüsünü ilk kez tattım. Yıllar geçti nice insanın bu büyüye kapıldığını gördüm. Yaşam şartlarını iyileştirmek için çabalamak, emek vermek doğaldır. Hepimiz öğreniyor, gelişiyor, zamana uyum sağlamaya çalışıyoruz. Bu çaba, insana güzellik katar. Fakat bazen, kişiliği henüz olgunlaşmamış ve özgüveni kırılgan kozasında hapsolmuş insanlar çıkar karşımıza. Parkta, sinemada, devlet dairesinde… Asık suratları, aşağılayıcı bakışları ve tatlı dilden nasibini almamış üsluplarıyla hemen fark edilirler.

Benim içimde doğan bir söz var, böyle insanları gördüğümde mırıldanırım. Mevkin seni firavun yapmasın. Mevki sahibi olmak güzeldir ve bana göre yıllarca verilen emeğin karşılığıdır. Ama dev aynası büyüsüne kapılıp gitmemek gerekir. Bugün potansiyelimiz bizi ödüllere alkışlara taşıyabilir. Dolaplarımız başarılarla dolup taşabilir. Fakat hayat tek çizgide ilerlemez ve bazen bir fırtına rotamızı şaşırtır, gemimizi batırır. İşte o zaman insan kalmak, en büyük sınavdır.

Dev aynası büyüsüne kapılanların en büyük kaybı budur çevresinde insan kalmaz. Oysa insan, hayatın her yerinde lazımdır. Ne mutlu, geldiği yeri unutmayan, dev aynasının büyüsüne kapılmayan güzel yüreklere…