Geçer

Geçer.

İnsan bunu ilk duyduğunda teselli sanır. Sonra büyür ve bunun bir teselliden çok bir yasa olduğunu öğrenir.

Geçer.

Uykusuz geceler geçer. Bir odanın içinde dönüp duran düşünceler geçer. Dünyanın sonuymuş gibi gelen haberler geçer. İlk günkü ağırlığıyla göğsüne çöken acılar da geçer.

Ama her şey aynı şekilde geçmez.

Bazısı kapıyı çarpıp gider.

Bazısı çıkarken bir sandalye eksiltir evden.

Bazısı adını unutturur.

Bazısı da gitmiş gibi yapar.

Yıllar sonra bir şarkının arasında, bir kokunun içinde ya da hiç tanımadığın birinin yüzünde karşına çıkar.

Geçmemiştir.

Sadece saklanmıştır.

Geçer.

Gençlik geçer mesela.

Bir sabah aynaya bakarken değil, merdiven çıkarken anlarsın bunu. Nefesin senden önce yorulur. Dizlerin senden habersiz yaş alır.

Sonra şaşırırsın.

Sanki bütün bunlar başkasının başına gelecek sanmışsındır.

Geçer.

Kırgınlıklar da geçer.

Bir zamanlar adını duyunca için daralan insanları yıllar sonra düşünürsün. Yüzlerini hatırlarsın ama öfkeni hatırlayamazsın.

İnsan kin taşımaktan önce yoruluyor çünkü.

Geçer.

Mutluluk da geçer.

Kimse bunu söylemek istemez ama doğrudur.

En güzel günler de geçer.

En güzel manzara da.

En uzun sarılma da.

Bu yüzden değerlidir zaten.

Sonsuz olan şeylerin kıymeti yoktur.

Geçer.

Bir gün sen de geçersin.

Ben de.

İsimlerimiz, alışkanlıklarımız, itirazlarımız, çok önemli sandığımız bütün ayrıntılar...

Dünya bizden önce dönüyordu.

Bizden sonra da dönecek.

Bu düşünce eskiden canımı sıkardı.

Şimdi hoşuma gidiyor.

Çünkü yükümü hafifletiyor.

Her şeyi düzeltmek zorunda değilim.

Her şeyi anlamak zorunda değilim.

Her şeyi yetiştirmek zorunda değilim.

Bazı şeyler eksik kalabilir.

O da geçer.