Herkes biraz şeytandır

Çoğu zaman kendimizi saf bir iyiliğin temsilcisi ya da sadece hatalardan ibaret bir suçlu gibi hissederiz. Oysa ruhumuz, geceyle gündüzün birbirine karıştığı alacakaranlık gibidir. Ne bir zindan kadar karanlığız ne de bir mabet kadar kutsal…

Asıl gerçek ise kabullenmekte en çok zorlandığımız bir dengede gizlidir: Herkes biraz şeytandır ve her şeytanın meleksi kanatları vardır. Esasında her insan yeni doğmuş bir bebek kadar masum, en katı zat kadar da zalimdir. İyi gördüğümüz, belki de daha önce hiç kötülüğe fırsatı olmadığı için iyidir. En kötü diye yaftaladığımız ise, iyiliğin ne demek olduğunu hiç öğrenememiştir.

Yaşam, kendi içinde bir bütündür ve ancak zıtlıklarıyla anlam kazanır. Belki de tek bir doğruyu kabullendiğimiz için bu kadar zorlanıyoruzdur. Bu hayat silsilesinin içinde tek bir doğruya mahkum edilmek, bencilliklerin daniskasıdır. Sonuçta bu dünyaya da yapılan bir yanlışın sonucunda gelmedik mi? Yasak elmayı yemenin sorumluluğunu hep beraber taşımıyor muyuz?

Bizim varlığımız bile, en büyük günahın kutsal meyvesidir. İnsan olmak da o ilk hatadan beri hem o kovulmuşluğu hem de umudu aynı kalpte taşımaktır. O zaman sorarım size; bu kadar günahı bile tek yürekte taşıyabilen insan, neden hayatını tek doğrunun izinde sürdürmeye çalışır?

Peki neydi o tek doğru? Belki de aramamız gereken şey o ‘tek doğru’ değildir. Sadece kendimize karşı bir dürüstlüktür. İyi ve kötüyü beraber kabul ederek insan olmanın hakikatleriyle yüzleşmektir. Aynadaki yansımana bak ve yüz çizgilerine dolan tüm yaşanmışlıklarınla barış. Onlar seni sen yapan tek hatıraların. Ve o çizgiler, hem senin gizli karanlığın, hem de bir şafak kadar aydınlık kanatların.