Iswayhout: Köprü

BÖLÜM 1

Ellie, Iswayhout, Neotriz, Yankı… Tın...Tın...Tın... Sesleri bu şehrin ortak paylaşım alanı olmuştu. Bir kurye...Bir kasiyer... Bir müşteri... Aynı ritimde bağdaşıyor; duyguları, frekansın derin bilinmezliğinde birleşiyordu. Ellie yapmış olduğu müdahaleden sonra, derin bir uykudaydı. Onu uyandıracak olan manevra, Ellen’in kalbiydi. Kalbi, rüyada gerçek bir insan kalbinin nabız atışı gibi dalgalıydı. “70BPM 77 BPM 84 BPM” onun akış rotasıydı. Dakika başı vuruşta nabzının üç ölçekte değişmesi, Ellie’yi sakin bir kız... Gerilmeye yakın bir kız... Ve heyecanlı kız yapıyordu. Uykusu tatlı rüyalar bölmesine girmişti. Orada kabus yoktu. Orada mutlu rüyalar oteli vardı. Yaratmış olduğu yeni dünyayı, hasarlı hissettiği İswayhouttan keşfetmeye başlıyordu. ‘‘Ellie’’ doğumundan sonra 18 yaşında travmasıyla tanışmıştı. Bebeklik ve çocukluk anılarından sonra gelen travmanın yaratacağı yıkım ağırdı. Çünkü insan zihni her şeyi en erken ve bir çırpıda öğrenmeye meyilliydi. Mekanikte, geciken verinin işlevsiz hale geliyor olması gibi, insan mekaniği de bu fıtratta çalışıyordu. Ellie, hep hayaliyle büyüttüğü kardeşiyle olmayan anılarına tutunuyordu. Hala uykudaydı ve içi huzur doluydu. Sonra Ellie sıcak hava balonlarında hayalini kurduğu gerçekliği yavaşça yaşamaya başlıyordu. Gökyüzü maviliğinde, havanın nem oranının ‘%90,9’ ölçüldüğü yerde... ‘‘Ellie, aşırı terlemişti.’’ Alnından akan su damlacıkları tenini siliyordu. Yüzünü sildi. Koştu. Bir sıcak hava balonunun içerisine girdi. Yanında ne görevli bir ekip ne de başka hiç kimse yoktu. Sadece gökyüzünde uçan bir hava balonu ve içerisinde kardeşine benzeyen, sarı saçlı, mavi gözlü, yüzünün elmacık kemiğinde, siyah nokta olan bir kız çocuğu görüyordu. Onu uzaktan seyretmek yerine, daha yakından seyretmek istiyordu. Yüzünü tanımlamak istiyordu. Belki de uyandığında, artık! Kardeşimin bir yüzü var demeyi arzu ediyordu. ‘‘18 yaşındaki... Ellie.’’ Ama rüyasına yabancı cisim dahil olmuştu. Bu cisim karanlık mıydı? Beyaz mıydı? Bulutların atmosferden taşınmaya başlanmasıyla, şimdi atmosfer terk edilmiş bir şehrin temizliği gibi berraktı. Her şey o kadar netti ki.. Teleton—Mezojon tabakaları yeryüzünden görünüyordu. Gökyüzü kendi rezonansını yaşıyordu. ‘‘Ellie o an, düşündü...’’