Kalbin İlk Coğrafyası

İnsan hayatı boyunca pek çok kez sevebilir, farklı bağlar kurabilir ve her bağın kendine has bir olgunluğu, güzelliği olabilir. Ancak "İlk Aşk" hayatta sadece bir kez geçilebilecek o sihirli ve geri dönüşü olmayan eşiğin adıdır. Onu bu kadar sarsılmaz ve unutulmaz kılan şey, hissin büyüklüğünden ziyade, kalbin o güne kadar hiç bilmediği bir yeteneğini keşfetmesidir. İlk Aşk, insanın kendi içindeki o devasa duygusal coğrafyayla ilk kez tanışmasıdır.

Ondan öncesi, bir nevi hazırlık aşamasıdır aslında. Dünyayı siyah beyaz bir ekrandan izlerken, birden renkleri keşfetmek gibidir hayat; öncesinde renklerin varlığını bilseniz bile, o parlaklığı asla tahmin edemezsiniz. Sonra biri gelir, sıradan bir günde, sıradan bir bakışla hayatın tüm renk ayarlarını değiştirir. Kelimeler o güne kadar sadece konuşmak içinken, aniden bir ismin etrafında pervane olmaya başlar. Şiirler ilk kez bir anlam kazanır, şarkıların ritmi ilk kez doğrudan kalbe vurur.

İlk aşkın en dokunaklı yanı, içinde barındırdığı o muazzam acemilik ve hesapsız cesarettir. Henüz kırılmanın, yanılmanın ya da kaybetmenin ne demek olduğunu bilmeyen bir kalbin, kendini hiçbir savunma mekanizması olmadan, alabildiğine açık bir şekilde bir başkasının eline bırakmasıdır. Taktikler yoktur, gurur nedir henüz icat edilmemiştir. Sadece sesin titremesi, elin ayağa dolaşması ve o heyecandan göğüs kafesine sığmayan delice atan bir ritim vardır. İnsan o dönemde öyle bir saf cesarete sahiptir ki, sanki gökyüzüne dokunmak istese dokunabilecekmiş gibi hisseder.

Zaman geçer, takvimler değişir, insanlar büyür ve olgunlaşır. Aşkın tanımı, beklentileri ve yaşanma şekli de o büyüme sancılarıyla birlikte şekil değiştirir. Belki yollar ayrılır, belki o ilk fırtına, yerini daha sakin ve derin denizlere bırakır. Ancak ne olursa olsun, o ilk keşfin bıraktığı iz hep taze kalır. Çünkü ilk aşk, bize kalbimizin ne kadar büyük bir güçle çarpabileceğini gösteren, hayata karşı en korumasız ama en güzel olduğumuz o ilk çocukluk saflığımızın hatırasıdır.