Korkunun aşka faydası var mı?

Lambalar söndü.

Oda zifiri karanlıktı.

Kulağım sağırdı.

İşitme cihazımı da takmamıştım.

Bir kapı açıldı.

Birinin içeri girdiğini hissettim.

Sesler duyuyordum,

ama seçemiyordum.

Kelimeler karanlıkta boğuluyor,

birbirine karışıp kayboluyordu.

“Lamba patladı…

Elektrikler kesildi…

Var mı bir mum,

ya da bir çakmak taşı?

Belki bir kıvılcım düşer

Bu karanlığa…..

Seslendim.

Bilmiyorum…

Duydun mu?

⸻

“Seni o karanlık odada bulursun.” dediler.

Kapıyı açtım.

Göz gözü görmüyordu.

Adını söyledim.

Sanki bir ses bana cevap verdi.

Kelimeler yine birbirini kovalıyordu.

Sana doğru yürüdüm.

Kollarımı uzattım,

bir yere çarpmamak için.

Sanki birine dokundum.

Ama sen miydin,

yoksa karanlığın bana oynadığı bir oyun mu,

anlayamadım.

Elime hafifçe bir el değdi.

İçim ürperdi.

Tutamadım…

“Belki sensindir…” dedim.

Gözlerim gözlerini aradı.

Ama her yer karanlıktı.

Korktum.

Ya düşersem?

Ya çıkamazsam?

Bir an durdum.

Sonra fark ettim…

Artık seni aramıyordum.

Kapı kolunu arıyordum.

Sana ulaşmaktan vazgeçmiş,

kendimi kurtarmayı seçmiştim.

Oysa seni bulmak için girmiştim o karanlık odaya.

Meğerse insan,

korkusunu büyüttükçe

sevgisini küçültüyormuş.

Belki de seni ben kaybetmedim.

Seni,

korkuma teslim ettim.

——

Tam o anda

kapı açıldı.

Gün ışığı içeri doldu.

Birinin dışarı çıktığını gördüm.

Arkasından seslendim:

“Neden beni de götürmedin?”

Durdu.

Ve dedi ki:

“Ben seni aradım.

Gözlerini aradım,

göremedim.

Ellerini aradım,

bulamadım.

Sana seslendim.

Duymadın.”

—-—

Başımı eğdim.

Tam gidecekken

arkamdan bir ses daha geldi:

“Be adam…

Ben senin karanlıkta göz kırptığını nasıl görecektim ki?

Madem beni bulmak için girdin o odaya,

neden ilk korkunda kapıyı aradın?

Birlikte çıkmayı göze alamadıktan sonra,

tek başına aydınlığa ulaşmanın ne anlamı vardı?”

—-

O an anladım…

Bizi ayıran karanlık değildi.

Korkuydu….