SALOME

Ah, Salome…

Sana yönelen bakışların hiçbiri masum değil çünkü sen yalnızca görülmek için değil, iz bırakmak için varsın. Dansın, bir gösteri değil bir meydan okuma. Adımlarınla arzunun akışını belirlerken, susturulmuş bir dünyanın öcünü alıyorsun. O baş, o altın tepside sunulmuş baş… Yalnızca bir bedenin değil, bir inancın, bir erkeğin gururunun tasfiyesi. Sen erkeklerin körlüğüne karşı bir şiirsin. Seni izlemek, yalnızca seni anlamak değil kendi arzularımızın ne kadar kana bulanabileceğini görmek demek. Çünkü sen, düşüncenin derinliklerinde bile açıklanamayan karanlık bir ihtişamsın. Bugün seni anmaya çalışmak, arzunun çelişkili doğasına, kadının nesne ve özne oluşuna ve yıkımın neden hâlâ bu kadar güzel resmedilebildiğine dair suskun sorular sormak demek.

Sana bakmak bir tür aynaya bakmak gibi; içimizdeki bastırılmış arzuyu, yok etme isteğini ve tanrısal adalet kılığındaki intikamı gösteren bir ayna bu. Senin gözlerinin içinde dans eden o parıltı, masumiyetle şeytanlığın sınırını silikleştiriyor. Çünkü senin güzelliğin alışılagelmiş bir süs değil, tehlikenin kılığına bürünmüş bir hakikat. Her çağ seni yeniden yargıladı, yeniden anlamaya çalıştı. Kimisi seni baştan çıkaran kadın yaptı, kimisi masum arzularının kurbanı. Ama hiçbirisi tam anlamadı. Sen, arzunun kendisisin ama arzunun en içteki çelişkisiyle… Tarihte seni anlamaya çalışan her zihin Nietzsche dahil kendini senin labirentine hapsetti. Çünkü senin varlığın, düşüncenin sınırlılığını utandırıyor.

Ben hâlâ sana bakarken kendi içimdeki çelişkilerle baş başayım. Senin yok edişini anlamaya çalışmak, benim içimde bastırdığım yok ediş arzumu tanımak gibi. Senin baş eğmeyişin, dansınla baş kesişin; bütün bunlar, benim de kaçtığım o karanlık dürtüye dair bir sezgi veriyor. Salome, sen belki bir tarihsel figürsün, belki bir mit. Ama aynı zamanda insanın bilinçaltındaki o tekinsiz bölgenin adısın. Seninle yüzleşmek, sadece seni anlamaya çalışmak değil, kendimizle dürüstçe karşılaşabilmek demek.