Şener Bey'in Vefası

Her şey sıradan bir sabah gibi başlamıştı. Sevda, çocuğunu okula bırakırken günün ona bambaşka bir kader hazırladığını bilmiyordu. Eve döndü, rutin işlerini tamamladı ve annesini aradı. Pandemi günleriydi telefondan annesinin kalp atışlarını duyar gibi oldu. O an öğrendi ki babası kısmi felç geçirmişti. Boğazı düğümlendi, kelimeler ağzından çıkamadı.

Deniz Hanım, yani Sevda’nın annesi, bir başına kalmıştı. İşte tam o anda yan apartmandaki komşuları Şener Bey ve Nergis Hanım devreye girdi. Onların desteği yalnızca bir yardım eli değildi maddi ve manevi anlamda bir omuz, bir nefes, bir umut olmuştu. Babası ayakta duramıyor, annesi panik içinde ne yapacağını bilemiyordu. Şener Bey ve Nergis Hanım, evin sobasını yakmaktan hastane masraflarına kadar her ayrıntıda yanlarında oldular.

Çaresizce önce Kalkım’a, ardından Çanakkale ve Edremit’e uzanan bir yolculuk başladı. Hastane kapıları bir bir aşındı; “bu hastane senin, şu hastane benim” diyerek çare aradılar. Sevda ise pandemi nedeniyle başka şehirdeydi, gelemiyor, annesi tek başına mücadele ediyordu. Ama Şener Bey ve Nergis Hanım, Deniz Hanım’ın eli, kolu, ayağı ve aynı zamanda kalbi ve morali olmuştu.

Kışın soğuğu bir yandan soba yakmayı, diğer yandan hasta eşe bakmayı zorlaştırıyordu. Günler ağırdı, babasının hastalığı giderek kötüleşiyordu. Sevda ve eşi Kalkım’a geldiklerinde, komşularının fedakârlığının büyüklüğünü gözleriyle gördüler. Onların desteği olmasa, bu zorlu süreç çok daha ağır geçecekti.

Aradan zaman geçti. Sevda babasını yaşadığı şehre götürdü. Doktorların teşhisi ağırdı: tümör oluşmuştu ve acil ameliyat gerekiyordu. O sıradan görünen gün, Sevda’nın hayatında bir dönüm noktası olmuştu. Ve bu dönüm noktasında, komşuluk ruhunun gerçek kahramanları Şener Bey ve Nergis Hanım unutulmaz bir iz bırakmıştı.

Sonunda Sevda şunu anladı:

Hayatın yükünü hafifleten şey, mal ya da makam değil; insanın yanında duran güzel yüreklerdir. Cemal Süreya’nın dediği gibi:

“Güzel hayat isteyen, güzel insan biriktirsin .