Yarım Kalanların Yolu

İnsanın hayatında bazı yollar vardır; haritalarda görünmez, tabelaları yoktur, başlangıcı da tam olarak bilinmez. Bir sabah uyanırsın ve anlarsın ki artık bulunduğun yerde kalmak, yürümekten daha ağır gelmektedir. İşte o zaman önünde bir yol belirir. Ne tamamen yeni ne de bütünüyle yabancı... Daha çok, yarım kalanların seni çağırdığı bir yol gibi.

Bu yolun en ilginç yanı, insana yalnızca gideceği yeri değil, geride bırakması gerekenleri de göstermesidir. Çünkü her yolculuk biraz kavuşmaksa biraz da vedadır. Yıllardır omuzlarımızda taşıdığımız kırgınlıklar, zamanı geçmiş pişmanlıklar, artık bize ait olmayan hayaller ve çoktan kapanmış kapıların önünde bekleyen umutlar... İnsan bazen onları sırtında taşımaya alışır. Oysa bazı yükler ağır oldukları için değil, artık gerekli olmadıkları için bırakılmalıdır.

Önümde uzanan bu yol, bana eksik kalan cümleleri hatırlatıyor. Söylenememiş sözleri, ertelenmiş düşleri, başlanıp yarıda bırakılmış hikâyeleri... Hayat bazen bir kitabın arasına sıkışmış kurumuş bir yaprak gibidir; yıllarca aynı sayfada kalır. Sonra bir gün rüzgâr gelir ve o sayfa yeniden açılır. İnsan, tamamlaması gereken ne varsa onunla yüzleşir.

Belki de olgunlaşmak dediğimiz şey budur. Her şeyi yanında götürmeye çalışmamak. Bazı anıları sevgiyle uğurlayabilmek. Bazı insanları oldukları yerde bırakabilmek. Bazı yolların bizi beklemediğini kabul etmek. Her vedanın içinde küçük bir özgürlük vardır. El boşalmadan yeni bir şeyi tutmak mümkün değildir.

Yol uzun mu, kısa mı bilmiyorum. Sonunda neyle karşılaşacağımı da bilmiyorum. Fakat bildiğim bir şey var: İnsan bazen bir yere varmak için değil, kendine dönmek için yola çıkar. Yarım kalanları tamamlamak, eksik parçaları yerine koymak ve artık taşınmaması gerekenleri rüzgâra emanet etmek için.

Şimdi önümde bir yol var. Ardımda kalanlar sessizce uzaklaşıyor. İçimde ise garip bir huzur büyüyor. Anlıyorum ki bazı yolculuklar varılacak bir şehir değil, olunacak bir insan arar ve belki de hayat, tam da o yolda yürürken tamamlanır.