Zor ve cesaret

Zor ve cesaret

Hayatımızda bir kavram var ki o da zor kavramı. Bu ister çocuklukta öğrenilmiş olsun ister sonraki dönemlerde bir şekilde hayatımızın içinde.Bazen bir kolay iş bile bize zor gelebilir. Ve hatta onu gözümüzde büyütür de büyütürüz . Bunu yapmış tek insan değilimdir muhtemelen.

Kişisel gelişim üzerine eğitim almış olduğum için bir gün öğretmenin biri bir aile ile ilgili teklifte bulunmuştu. Aileyi tanıyordum asla ve asla empati kurabilecek bir aile değildi. Kendi doğrularını dikte eden bir aile . Öğretmene bunun mümkün dahi olamayacağını aktarmıştım. Hayatımızda vardır gerçekten zor dediğimiz insanlar ve bu insanlara istediğini söyle ikna edemezsin.

Bazen de aslında zor olmayan durumlar olur Seneca’ nın dediği gibi

“Zor olduğundan cesaret edemiyor değiliz, tersine cesaret edemediğimiz için zordur.” bu cesaret eksikliği bazen mükemmeliyetçi yanımızdan bazen de hata yapmaktan korktuğumuz için olabilir. Bu bana göre geçmiş deneyimlerimiz ile birebir bağlantılı.

İlk icat çıkarma girişimim vardı . Hâlâ gülüyorum. Kolonyacı tanıdığımız gibi koku yapmak istedim daha yaşım ufak . İlk iş olarak çiçek topladım ve onları üşenmeden ezdim buz kabına koydum . Çocukluk aklı değil mi koku olacaktı. Annem kızım bu böyle olmaz dedi. Daha büyümen gerekir ve koku yapımı ile ilgili bilgin olması gerekir dedi.

Anneme dönüp baktığımda tek cümle etmiştim. Anne istiyorum .Annem kızım zor demişti. Aslında haklıydı ve ben ilk defa zor kavramı nedir orada öğrenmiştim . Cesaret vardı bilgi yoktu.

Bazen kuru kuru cesaret yetmez bilgi gerekir . Ve bazende tek eksik cesarettir kimbilir.