Bir ağaç ne yapar ki?

Bir Ağaç Ne Yapar ki?

Bir ağaç ne yapar ki, sanırsın. Ne büyük bir yanılgıdır bu.Oysa ne çok şey yapar, ne çok. Hele bir yolcu yazın tam sıcağında soluklanmak isteyecek olsa, ağacın gölgesi bir serinlik değil midir? Belki de o an, bir damarın çatlamak üzere olduğu andır. Belki de ağacın altındaki o bir dakikalık mola, bir ömrü kurtarır. Olmaz mı? İşte bu yüzden bir ağaç, yalnızca bir ağaç değildir. Bir durak olur, bir nefes borusu olur o şehrin.

İnsan da öyle değil mi? Sen de öylesin.Diyorsun ya hani nerden geldik bu hâle.Bu yozlaşma zamanında doğmamış olaydım keşke. Ama belki de tam vaktinde geldin. Belki de bu çağ, seni bekliyordu. Çünkü her karanlık, biraz ışığı çağırır. Her çürüme bir kökün toprağa daha sıkı bir şekilde tutunmasını gerektirir. Bu içi boşalmış, ruhunu kaybetmiş düzende sen,farkında olmadan bir ağaç gibi işliyorsun. Gösterişsiz, sessiz, ama derinden.

Düşün yolda bir çocuk seni izliyor. Eğilip yerden bir çöpü alıp kutuya atıyorsun. Çocuğun gözlerinde bir şey yerleşiyor. Adını koyamıyor, ama orada duruyor. Yıllar sonra belki bir gün o çocuk, aynı hareketi yaparken seni hatırlayacak. Ve sen bunu asla bilemeyeceksin.Bir gencin, yolda yaşlı bir adama verdiğin desteği gördüğünü hiç düşündün mü? O an onun içinde bir şey filizlenir. Belki de insanlığın en eski öğretisi bu Görmeden öğretmek, fark etmeden değiştirmek.Sen, tüm bu ihtimaller ile tam ortasında yürüyorsun.

Her adımın bir tohum. Her bakışın bir işaret.Ve belki de asıl mesele şu: Seni izleyen yalnızca çocuklar değil, aynı zamanda kendi içindeki kaybolmuş parçaların. Onlar da sana bakıyor. Sen nasıl davranıyorsun, onlar da öyle oluyor.O hâlde boşuna deme ne yapabilirim ki diye. Çünkü bir ağaç ne yapıyorsa, sen de onu yapıyorsun. Büyüyorsun, gölge oluyorsun, kök salıyorsun, nefes aldırıyorsun. Farkında olmadan.Ve bu yüzden, bu içi çürümüş, kaosla beslenen çağda, sen her hâlin ile en güzel ruhtan ibaretsin