İbrahim'den Öyküler

İbrahim nereden bilsin Shakespeare okumayı?

İbrahim, köyün haşere çocukları var ya onların lideri idi. Durum böyle olunca okula yarım yamalak giden, rüzgarı yüzünde hissederken dünyayı unutup top peşinde koşturan bir çocuk profiline sahip olmamak onun elinde değildi. Onun hayatı kitap sayfalarında değil tozlu sokaklarda yazılıydı. Bir de hobisi vardı; elektrik tellerinin üzerinde bisiklet sürmek. Okulu asar, gün boyu tellerin üzerinde bir cambazmışçasına dengesini kurmaya çalışırdı. Sanki daha o günden kaderi ince ince işlenmeye başlamıştı. Elektriğin içinden geçecek bir ömür bekliyordu onu.

Bir gün anasının ısrarı ile okula gitti. Üzerinde isteksizlik, yüzünde hafif bir mahcubiyet vardı adeta. Muallim Hanım Fatıma onun üzerindeki başıboşluğu fark etmiş olacaktı ki eline bir kitap tutuşturdu. Büyük yazar Shakespeare, "Dünya bir sahnedir" demişti ama bizimki için o sahne okul sıraları değildi henüz.

Öfledi pöfledi ama yine de kitabı evine götürmekten başka seçeneği yoktu. Sayfaları çevirdikçe uzak cümleler ve tuhaf kelimeler ile karşılaştı. Ama ana yüreği işte çocuğunun eksik kalmasına gönlü razı olmadı. Namı diğer İbo'yu yanına oturttu, zorla da olsa okuttu. İbrahim'in ağzından çıkan kelimeler sanki başka bir ülkeye açılan birer geçiş kapısıydı. "Olmak ya da olmamak..." diye mırıldandığında sanki içinde bir şeyler değişiyordu ama onun aklı başkasındaydı.

Günler günleri kovaladı. İbrahim kitabı bitirdi mi? Yoksa sadece anasını mı mutlu etti? İşte orası biraz karışıktı. Günlerden bir gün cesaretini topladı ve kitabı komşunun kızı Ayşe'ye vermeye karar verdi. “Sen de yararlan.” dedi gözlerini kaçırarak. Oysa ki işin aslı bambaşkaydı. Shakespeare’in dediği gibi "İnsan bazen adını koyamadığı duyguların içerisine düşer..." Bizim İbo da farkında olmadan düşmüştü işte. Ayşe kitabı alırken İbrahim'in kalbi yerinden çıkacakmış gibi atıyordu. O anda ne elektrik telleri ne de top peşinde geçen günleri vardı aklında.

Belki de gerçekten "Aşk gözlerle değil zihinle görülür" teorisi doğruydu. Ve bizimki sonunda komşu kızı Ayşe'ye abayı yakmıştı...