Kendini Terk Etme

Uçmak için çırpındıkça daha çok yorulan, yönünü kaybetmiş kanadı kırık bir kuş gibiyim diye üzülme.

Hayat bazen insanı tam da en yükseğe çıkmak istediği yerde yaralar. O yara ilk zamanlar yalnızca can yakar. Eksilttiğini düşündürür. Kırıldığın yerden bir daha güç bulamayacağına inandırır seni. Oysa zaman, acının içinden sessizce geçerken başka bir şey bırakır geride. Her yara bir iz olur. Her iz, yaşanmışlığın rengine boyanır.

Belki hiçbir yama seni eski hâline döndürmez. Belki kırılan yer hiç olmamış gibi iyileşmez. Ama üzerine eklenen her yama, sana ait yeni bir renk taşır. Geriye dönüp baktığında seni ayakta tutan şeyin bütün o renklerin bir araya gelişi olduğunu görürsün.

Nefes alamıyormuş gibi hissettiğin anlar vardır. Göğsünün daraldığı, yolun sonuna geldiğini sandığın zamanlar… Oysa çoğu kez açıklık tam da oradadır. Karanlığın en yoğun olduğu yerde, ışık kendine bir yol açmaya hazırlanıyordur.

Bu yüzden kurtarıcıyı dışarıda arama.

Seni bulunduğun yerden çıkaracak olan, bir gün gelip elinden tutacak biri değil. O güç, sessizce içinde bekleyen senden başkası değil. Yorulduğunda kendi sesini duy. Düştüğünde kendi elini uzat. Sağ elinle sol elini tut ve kendine şunu hatırlat:

Bugüne kadar atlattığın her şeyi yine sen atlattın.

Çünkü hayatın boyunca senden ayrılmayacak tek yol arkadaşı sensin. Kendini terk etmediğin sürece hiçbir karanlık sonsuza dek sürmez.

Kendine sahip çıkmayı asla bırakma.