Kırgınlık

Kırgınlık, öfke gibi dışarı fırlatılabilen, gürültülü bir duygu değildir. O tam anlamıyla bir içe çöküş hâlidir. İnsan öfkelendiğinde bir muhatap bulabilir, sesini yükseltebilir ve o enerji bir şekilde boşalır. Ama kırgınlık, insanın en savunmasız, en çıplak hâliyle kalbini açtığı o yerde uğradığı haksızlığın sessiz dilsiz ağırlığıdır.

Karşılığında koca bir hiçlik bulmak, insanın kendi sevgisinin, emeğinin ve içtenliğinin boşlukta yankılanması demektir. O bağırıp çağıramama hâli, duygunun yok olmasından değil, kelimelerin artık o derin sızıyı taşımaya yetmeyeceğini bilmekten gelir. İnsanın boğazına oturan o nefessiz bırakan yumru, dışarı akamayan gözyaşlarının, söylenemeyen cümlelerin içerde düğümlenmesidir.

Sessizce içine çöken o sis bulutu zihnini ele geçirdiğinde, insan en çok kendine sarılmaya ihtiyaç duyar. Bu öyle bir sızıdır ki, ancak zamanla, acele etmeden, o kördüğümü çözmeye çalışmak yerine belki de sadece varlığını kabul edip hafiflemesini bekleyerek taşınabilir. Kelimelere dökmek bile, o dilsiz düğümü biraz olsun gevşetmenin ilk adımıdır.