Lafügüzaf

Yalnızlık bir gölge gibi. Ve ben o gölgenin kendisiyim. Bunu yeni yeni fark ediyor olmak acıtıyor canımı. Günden güne yanar lakin yine de yaşar mı insan? Yaşıyormuş.

Evet hissediyorum. Sararıyor yüzüm. Ölüyorum sanırım. İnsan yalnızlıktan ölür mü? İnsan yalnızlıktan ölür mü bilemem lakin insan umutsuzluktan ölür. İnsan hayata küsünce ölür.

Canım nasıl yanıyor. Asla geçmiyor. Çoktan ölmüşüm ben. Bir suya muhtacım sanki. Yaşam suyuna. Boş versene lafügüzaf laflarla kandırma kendini. İnsan da böyle değil mi? Acıyla avutur benliğini. Adına da “unuttum” der.

Sevgisizsen yalnız, sevildiğini sanıyorsan mutsuzsun. Ağlayarak geldiğim bu dünyada, hissettiğim yalnızlık içinde sarardığımı hissediyorum. Ve odamın loş ışığı beni sonsuzluğa uğurluyor.