Miladımın İlk Günü

Bir gece sabaha dek soluksuz okuduğum bir kitabın son cümlesi bugüne kadar gönlüme çektirdiğim tüm büyük ıstırapların aslında ne kadar da manasız olduğunu ve bunca zaman bir hiç uğruna kendime eziyet etmemin boşunalığını acı bir tokat gibi yüzüme çarptı. Meğer bunca zaman bir gölgeyi sevmiş olmanın, bir yalana inanmış olmanın pişmanlığını taşımışım yüreğimde. Ve bu pişmanlık ruhuma yapışan kocaman bir nasır haline gelmiş meğerse.

Ve ne hazindir ki ancak yalanlarını itiraf ettiğin gün öğrenmiştim bir kırbaç gibi ruhumun bağrında şaklayan bu acı gerçeği. Ve işte tam da o gün başlamıştı gönlümdeki isyan hareketleri. Neydi beni içine hapsolduğum bu yalan tutsaklığından kurtaran o kitabın son cümlesi biliyor musun? Hani her kitabın sonunda yazan o meşhur –son- kelimesinden hemen önce şöyle bitiyordu kitap: "İnsan, şefkat göstermeye önce kendinden başlamalı." İşte bu cümle bir milat oldu kalbim için.

Ve şimdi miladımın bu ilk gününde senin bana yaşattığın tüm acıları ve hezeyanları hatırlamaktan ve ruhumu her gün kalbimde yarattığım pişmanlık bataklığında boğmaktan vazgeçiyorum. Böylece pişmanlık bataklığında çırpınan ruhuma çektirdiğim acıya artık bir son veriyor ve kalbime diyorum ki: "Ey sevgili kalbim! Merak etme! Ruhumun ızdırabı bugün bitti. Yeni bir çağ başladı bizim için. Artık bu yeniçağımızda seni ve ruhumu daha çok seveceğim."