Winnie ile Turgut

Aklımda Beckett’in Winnie’si var; toprağın içinde geçen her dakika daha da derine batarken, sessizliği bastırmak için çantasındaki fırçaya, aynaya ve kelimelere tutunan o trajik figür. Winnie, çürümenin tam ortasında "bugün de güzel bir gün olacak" diye mırıldanırken, rutinin uyuşturucu güvenliğini hatırlatıyor. Toprak yükseliyor, hareket alanı daralıyor ama konuşmaya devam ediyor. Çünkü sustuğu an, gerçeğin o ezici ağırlığı altında yok olacağını kendisi de biliyor.

Aklımın bir diğer köşesinde ise Oğuz Atay’ın "başa çıkılmaz" hayal kırıklıkları var. Atay karakterlerini toprağa değil, kelimelere gömüyor. Onlar da Winnie gibi, hayatın devasa gürültüsünde kendilerine dürüst bir yer bulmaya çalışırken sürekli tökezliyorlar. "Beni hemen anlamalısın," diyen o ses, aslında Winnie’nin "beni duyuyor musun Willie?" diye seslenen çaresizliğiyle aynı kökten besleniyor. Atay’ın hayal kırıklığı, insanın bir başkasına dokunma çabasının çok "insanca" olan yanı.

Winnie’nin toprağı, Atay’ın kelimeleri... Her ikisi de aslında bizi o "tastamam" görünme zorunluluğundan kurtarıp, çıplak ve kusurlu yanımızla baş başa bırakıyor. Yapaylığın, o steril metinlerin ve "hissediyormuş gibi yapan" yeni çağ hastalığının karşısında; Winnie’nin çaresiz diş fırçalayışı ve Atay’ın "beni bırak" diyen dürüstlüğü direnç kalesi değil de ne?

İşte gerçek yaşantı, tam da bu iki uç arasında gidip geliyor. Boğazına kadar yükselen toprağa rağmen konuşmaya cesaret etmek ve her hayal kırıklığında yeniden gücenip ve ama yine de bir "ümit" beslemek.

İnsanın içinden geçmeyen kelime başka birine yerleşmez demiştim ya; işte bu iki devin kelimeleri tam da bu yüzden içimize yerleşiyor. Çünkü ikisinin de dikiş izleri görünüyor, sesi titriyor ve ikisi de bize "bizimle başa çıkılamayacağını" hatırlatıyor.