Yazılar

Bakışlarının içinde saklı, henüz anlatılmamış hikâyeler var… Sanki yıllarca hayalini kurduğum o tek masalı bana yeniden fısıldıyorlar.

Bir insan düşünün; henüz çocukluğun masum dünyasından çıkmamış, ama bu dünyaya hepimizden farklı bir pencereden bakarak gözlerini açmış.

Yüzleşmek için kendimi zorladığımda, karşımda duran şeyin bir yabancı değil, kendi birikimim olduğunu gördüm.

Kendimizi kusursuz varlıklar olarak görmeyi bırakmanın zamanı gelmiştir belki de.

Deniyorum...

Sözler, ruhumuzun uzun parmak uçlarıdır. Bazen bir dostun omzuna dokunur, bazen bir çiçeğin yaprağını okşar, bazen de en narin vazoyu devirip tuzla buz ederler.

Bir editörün kaleminden akan endişeler... Soruların doğurduğu sorular... Kuyu derin ve belki sonu var, ama ben henüz ortasında bile değilim. Umarım okuyucu ipi kendine bağlayıp güvenle aşağı iner. Kim bilir içeride neler bulur? Okuyucu artık düşünüre evrilir ve pek tabii o bilir.