Yazılar

Olmaz olası aşkının tutsağıyım şimdi Tanımamayı dilerdim seni.

Bir yol düştü içime, sessiz ve uzun, Yarım kalmış mevsimler yürüdü peşimden. Bıraktım taşımaktan yorulduğum göğü, Kendime varmak için çıktım kendimden.

"Ne kadar büyürsem büyüyeyim, Bir yanım hep sana evlat kaldı."

"Gidebilirsin benden..." Özgürsün şimdi...

Elinde alnında, Saçındaki akında, Dünyanın yükü var hala omuzunda...

Şimdi aşk mı, yoksa gurur mu kazanmalı?

Günday’ın edebiyatı, ilk günden bugüne "yeraltı" etiketinin çok ötesine geçen, kendi içinde katmanlı bir dönüşüm sergileyen bir yolculuktur. Kinyas ve Kayra ile başlayan "bireysel isyan" ve "varoluş sancısı" arayışı, sonraki eserlerinde yerini daha karmaşık toplumsal ve felsefi sorgulamalara bıraktı

"Sen ışığım oldun, Ben de sâyen."

“Babam vardı ama yoktu…” Çocuklukta en derin yaralar bazen sessizlikten doğar. Evin içinde nefes alan ama ruhuyla orada olmayan bir baba, çocuğun kalbinde görünmez boşluklar bırakır. Bu satırlar, yokluğun gölgesinde büyüyenlerin sessiz çığlığıdır.