Felsefe

Kendi kanının tadına bir kez alıştığında, sıradan bir hayata dönemezsin. Mith, geçmişini ateşe vermek için zihninin en karanlık yerine çekilir. Ancak orada onu renksiz kendi silüeti beklemektedir. Sahi, serumu söküp kaçtığın o kâbus bitti mi; yoksa içeriden kilitlediğin kapıyı hâlâ sen mi tutuyorsun

St. Petersburg’un ağır sisi altında, aynı kapının ardında sıkışıp kalmış üç sessizlik... Hafızamız elinde çekiçle beklerken, dışarı kaçmak bir ilüzyondan ibaret. Ruhun o en karanlık, en kırılgan köşesinde beliren tek bir soru: Bir veda mı, yoksa demlenen bir teselli mi? İnsan kaç kerede kendi olur?

Kimlik krizi, benliğin çözülüşü kadar yeniden kuruluşudur. Ouroboros, Jung'un bireyleşme kuramı ve Bergman'ın Persona'sı; insanın maskeleriyle ve gölge yönleriyle yüzleşmeden gerçek benliğine ulaşamayacağını gösterir. Bu nedenle kriz, bir son değil, dönüşümün başlangıcıdır.

Zihnimizde canlandırdığımız, üzerinde özgürce müdahale etme imkânı bulduğumuz ve tüm duygularımızı sakladığımız o sahne arkası, nasıl olur da somut bir varlık kazanır?

Geçmiş sadece akan zaman değildir, geçmiş senin tercihlerindir.

Ülkemizde sevinçlerin ve tasaların birlikte yaşandığı birçok olay var, bunların başında hiç şüphesiz milli ve dini bayramlar geliyor. Bayramlar, bir milleti millet yapan sevinçte ve tasada bir olmayı, diri olmayı, iri olmayı sağlayan değerlerdir.

Heidegger ve İslam, ölümün yaşamın anlamını görünür kılan temel bir gerçeklik olduğu konusunda buluşur. Heidegger’de ölüm varoluşun aynası, İslam’da ise ahirete açılan kapıdır. Her iki yaklaşım da insanı hayatını yeniden düşünmeye ve daha şuurlu yaşamaya davet eder.

İnsan evrenden ayrı mı, yoksa onun devamı mı? Bu deneme; yıldızlarda doğan atomların yaşamla buluşmasını, dönüşümü, ölümü ve insanın evrendeki yerini felsefi bir bakışla sorguluyor. Bilimden beslenen metin, anlam ve bilinmeyen üzerine yeni sorular açıyor.

Bir gece insan kendine dönüp bakar ve fark eder ki, hayat boyunca başkalarını, hayalleri ve ihtimalleri kovalarken aslında kendisinden uzaklaşmıştır.