Şiir

Ben, gecenin en unutulmuş kıyısında bir lambanın değil, kendi sönmeyen küllerimin peşinden yürüdüm. Anladım ki; en güçlü olanlar gürültüyle değil, suskunlukla değiştiriyor dünyanın yönünü.

Şehir sukuta varmış ya, mücbir hâldendir.

Ve her defasında, Sana yeniden âşık olmaktır mutluluk

90'lar pop şarklıarı gibi deniz, rüzgar, bekleyiş ve yalnızlıktan ibaret bir şiir denemesi..

Bir annenin yavrularına yetememenin acısı...

İçimde sönmüş bir şehir var; dışarıdan her şey normal görünse de ben içten içe kaybolmuş, yorgun ve durgun bir haldeyim. Ne dinlenmek ne de zaman bu hissi değiştirebiliyor, sadece içimde sessizce dağılan bir dünya taşıyorum.