Kendi Yolunu Yazan Kadınlar

Sessizliğin kollarında, kalemler kâğıtlara ağlıyordu. Bazen bir acı, bazen de ince bir hüzün yakıyordu dudakları. Ağlamak yoruyordu artık ruhları; duyguların özgürce dışarı akması sarp bir yokuştu. Bu yüzden dolunay şahit oluyordu gecenin yüküne, şafakla doğan güneş ise yalan gülümsemelere kucak açıyordu.

Bazı günler bulutlar ağlardı; yorgun, kırgın ve suskun insanların yerine... Sadece o dakikalarda, yağmurun gölgesinde yaşlar inerdi sessizce göz pınarlarından. Hüzünlerden oluşan bir denizin içinde, soluk almadan kulaç atmak ve en derinlere batmak isterken; bir anda parlayan o ışık, umudun belki de en masum anını fısıldardı. Ve yaralı kalp, inatla yüzmeye devam ederdi.

Acaba yalan gülümsemeleri gören güneş de mi kandırıyordu bizi? Yoksa mucizeler gerçekten vardı da biz mi gözlerimizi yummuştuk?

Kalpler kırık, bakışlar nemliydi her zaman. İyileşmeye bile korkuyordu insan; aynı yerden, aynı sızıyla yeniden kırılmamak için. Bu yüzden görmekten kaçıyordu hayatın en güzel anlarını. Yaşamın bize biçtiği kalıba uymak istemedik; hayalimizdeki kendimizi yaşamak istedik. İzin vermediler. Şimdi, tam da bu yüzden yeniden başlamak lazım; en güçlü adımlarımızla ve o asil, yaralı ruhlarımızla...

Ben, kalemimi her kırık kalbin adına ağlattım. Kendini unutanlara, unutmak zorunda bırakılanlara o kadim hakikati yeniden hatırlatmak için... Ne kadar değerli olduklarını kanıtlamak; en önemlisi de kadın olduklarını ve bu varoluşun kutsallığını fısıldamak için.

Kimsenin gölgesi olmadan, özgürce kahkaha atan kadınların korosuna katılsınlar diye... Her gün yeniden doğan güneşler aslında dışarıda değil; bizim içimizden parlayarak yükselen mucizelerdi. Sadece kendimizi unuttuğumuz için farkında değildik.

Şartların esiri olduğumuzu zannettik, oysaki ipler her zaman bizim elimizdeydi. Bize bu gücü kullanmayı unutturmuşlardı. Şimdi, o derin uykudan uyanma zamanı. Yarım bıraktıklarımızı tamamlama ve hayatımızın rotasını kendi ellerimizle çizme zamanı…

Sevgili kadın, şimdi sor kendine, sen hangisisin?
Hayatı şekillendiren mi, yoksa hayatın şekillendirdiği mi?