Yazılar

Mevsim kıştı, etraf bembeyaz bir örtüyle kaplıydı. Her gelen kar tanesinde yine senin gülümsemeni aradım.

Kim bilir, belki bir gün ben de seni saklandığın yerden çıkaracak ya da seni sonsuza dek içine gömecek o şiiri yazarım...

"Bir yerdesin, nerdesin? Şeker taneleri sen misin?" Henüz tanışmadığın birini her gece uhrevice özlemek ve onun kokusunu şeker tanelerinde aramak mümkün müdür? Aynı patlamadan kopup ayrı düşmüş iki parçacığın şiiri.

Ve insan, En çok da kendini kaybetmenin Bedelini ödermiş…

Ben seni sözlerimle değil, suskunluğumla bekledim.

Oysa büyümenin vites kolu elinde kaldığından beri darbeler hep emniyet kemerinin olmadığı taraftan gelmişti.

Yarım kalmışlıklar son bulsun tüm sözlerin sonunda

Cama vuran yağmur damlalarını izlemek, bir fincan kahveden çıkan dumanın süzülüşünü seyretmek veya rüzgârda sallanan bir ağaç yaprağına takılıp kalmak… O an, geleceğe dair hiçbir plan veya geçmişe dair hiçbir pişmanlık yoktur.

Sahnede ışıklar söndü, perde kapandı; ama ben hâlâ o bitmeyen bekleyişin nöbetindeyim. Tıpkı Nazım’ın Piraye’si gibi; mağrur, derinden ve sessizce...