Öykü

Yaşamak umurumdaydı bir zamanlar. Bunu şimdi söyleyince bile biraz utanıyorum. Çünkü insan bazı cümleleri sadece gençken kurabiliyor; sonra o cümleler insanın elinde ağırlaşıyor.

Çarşının son kovboyu Hikmet hüzünlü bir hikayenin en sert oyunu

Onun için rutin, hayatın kaosuna karşı örülmüş sarsılmaz bir kale duvarıydı.

Yağmurlu günleri pek sevmiyordu, sevemiyordu. Sevmeyi çok önceden ısrarla denedi ama su alan ayakkabıları buna pek izin vermiyordu. Hem köşe başındaki fırından aldığı simitler de ıslanabilirdi ve çay ocağı biraz da uzaktı.

Eve giden yol her zamankinden uzundu. Ama ilk kez kaçış gibi hissettirmedi. Daha çok, yan yana yürümek gibi. Geride bırakmadan, sadece devam ederek. Belki yarın başka bir bara, belki başka bir şehre, belki de sadece dürüst bir konuşmaya.

Ruhuma çekildiğim 24 saatin haritasındayken, Leyla'yı bulmaya çalışan bir adamın kısa hikâyesi.

Kommagene’nin kralı Antiohos yatığı Nemrut dağından kısa bir süreliğine geri dönerse

İki kişi olabilene dek, adı olmayan bir şeyi en iyi kim anlayabilirdi?