Yazılar

Sahi, biz insanlığımızı ve masumiyetimizi ne zaman öldürdük?

Eve giden yol her zamankinden uzundu. Ama ilk kez kaçış gibi hissettirmedi. Daha çok, yan yana yürümek gibi. Geride bırakmadan, sadece devam ederek. Belki yarın başka bir bara, belki başka bir şehre, belki de sadece dürüst bir konuşmaya.

Sen benim herseyimdin….

Şimdi hangi aynaya baksam Yüzümden biraz sen eksiliyorsun. Ve ben her gece, Kaybolan bir yıldızın ardından yürür gibi, Adını karanlığa bırakıyorum.

Bende eşek sıpasının annesiyim 😁

Ruhuma çekildiğim 24 saatin haritasındayken, Leyla'yı bulmaya çalışan bir adamın kısa hikâyesi.

kırk gün sürdü kelimesizliğim

Begonviller miydi? Geceyi kokusuyla saran, Yoksa saçlarından düşen O yorgun yaz mıydı?

Bir Rüya: Yaratıcılık