Öykü

...Vurgularım ve ses tonum, konuşmak istemediğimi anlatsın diye özenle cümleye yerleştirdim. Otobüste sırf yan yana koltukları paylaşıyoruz diye muhabbet etmek mecburiyetinde değildim nihayetinde. Hayatta haz etmediğim nadir şeylerdendir, yan koltuk arkadaşlığı.

Bakışlarının içinde saklı, henüz anlatılmamış hikâyeler var… Sanki yıllarca hayalini kurduğum o tek masalı bana yeniden fısıldıyorlar.

Sabah altı sularında uyanan zabıta memuru Hamza bey işine gitmek üzere evden çıktı. Belediye binasının önüne geldiğinde durdu, ihtişamlı binayı dakikalarca izledi. Bir şeyler düşünüp hüzünlendiği her halinden belliydi. Birkaç dakika sonra aniden yere yığıldı. Görenler hemen yardımına koştu. Ambulans gelene kadar Hamza bey kalbine yenik düşmüştü.

Yağan yağmurun ardından şehre hoş bir toprak kokusu hakim olmuştu. Koşuşturma içindeki insanlar hafta sonunu sokağın karşısındaki barlarda geçiriyordu. Her gün yaptığım gibi o barlardan çıkan insanları gözlemliyor, hayatlarına dair varsayımlarımla kendimi eğlendiriyordum. İşte bir üniversiteli grup mezuniyetlerini kutlamışlar. Birazdan çorbacı da alırlar soluğu. Zengin, göbekli adamla genç sevgilisi de spor arabalarına binip uzaklaştılar. Her gün farklı yüzler ama aynı hayatları izliyordum. Taksiciler peşi sıra sıralanmış en uzak mesafeye giden yolcunun kendilerine gelmesi için sessiz bir bekleyiş içindeydiler. Gecenin kör karanlığını barların loş ve özensiz ışıkları aydınlatıyordu. Tabi buna aydınlatmak denebilirse.