Yazılar

Baharın gelişiyle birlikte sevgiyi unutur gibi yapıp içinde saklayan bir insanın, özlem ve bekleyişle yeşeren içsel hikâyesi.

“Annemin gidişlerini en çok kırmızı ceketinden hatırlıyorum.” Öykü, bir kız çocuğunun annesine duyduğu derin bağlılığı; çocukluk hafızasında hiç yaşlanmayan bir anne figürü üzerinden anlatır.

Soruyorum şimdi: Bu hıçkırarak yağan gökyüzü mü, yoksa kalplere sığmayarak taşan, duvarları yıkan o çaresiz özlemler mi?

Bu ev artık sadece dört duvar ve bir çatı değil, zamanın durduğu, anıların ise can bulduğu bir müze gibidir.

Mezar bekçisi sevgilileriyiz,ölü toprağını valizimizde taşıyan…

Yaşın sayılardan değil, biriken anılardan ibaret olduğunu ve geçmişe duyulan özlemi anlatan bir şiirdir.

Kehribar gözlüm… Bilmem nesin; belki uzağımda atan bir kalp, belki yanı başımda benimle adım atan sensin.

Bakışlarının içinde saklı, henüz anlatılmamış hikâyeler var… Sanki yıllarca hayalini kurduğum o tek masalı bana yeniden fısıldıyorlar.

Yüzleşmek için kendimi zorladığımda, karşımda duran şeyin bir yabancı değil, kendi birikimim olduğunu gördüm.