Yazılar

En yalnız olduğunu hissettiğin anda bile seni bir gören var...

“Çiçek solarken kendi sapına eğilir.”diyordu Sezai Karakoç

Ay ışığı düşmese de usulca bekler bazı gemiler, Çünkü her yol haritayla değil, umutla çizilir. En karanlık denizlerde bile insan dağılmadan öğrenir; Bazı kavuşmalar varmakla değil, beklemekle gelir.

Bir kapı olmalı insana, içeri girince kalbi yavaşlayan, Gecenin gürültüsünü susturup ruhuna serinlik bağışlayan. Dışarıda ne kadar eksilirse eksilsin, içinde yeniden çoğalmalı; Çünkü insan bazen sadece ait hissettiği yerde hayata inanı

Ben, sevda makâmında unutulmuş, rengi solmuş o mahzun notayım...

Kimsesiz Nigar teyzenin hikâyesi, genç intern İhsan’ı derinden etkiler; hastane koridorunda insanlık ve yalnızlık iç içe geçer.

Hayatın telafisi olmayan zorlu bir sınav olduğunu, insanların görünmez yaraları ve cevapsız sorularıyla yapayalnız kaldığını anlatan bir yazı.

Bu; soba ışığındaki çocukluk korkularını ve yitip giden aile sıcaklığına duyulan hüznü anlatan, geçmişe özlem dolu bir anı ve iç döküş yazısıdır.

İnsanın kendine yabancılaşmasını, yönünü kaybetmişliğini ve hissettiği derin yalnızlığı uçurtma ve balon imgeleriyle anlatan bir şiirdir.